Een vrolijk bomenboek voor álle leeftijden, dat leek me geweldig om te maken. Samen met Wilma Sass ging ik aan de slag, en nu neemt Wilma je mee in een serie mini-artikelen over het maken van Het blije bomenboek. In deze aflevering lees je hoe het maken van dit boek haar eigen zijderoute is geworden.
| Heleen vroeg mij of ik gedichten wilde schrijven over bomen en daarmee begon onze samenwerking. Ik zei zonder voorbehoud ja en nu ik daarop terug kijk, vind ik dat – op zijn aardigst gezegd- verwonderlijk. Ik heb de vraag niet grondig overwogen, niet gedacht: Kan ik dit waarmaken? Niet gezegd: Oei, ik wil het proberen, maar stel dat het niet lukt, wat gaat er dan gebeuren met je briljante idee? Nee, ik zei die dingen niet. Ik heb, geloof ik, wel gezegd dat ik erover na wilde denken, maar dat was voor de goede orde. Voor een tegenstem die zou kunnen komen, maar dan uit zichzelf. Niet omdat ik de voor- en tegens tegen elkaar had afgewogen. Nee, ik heb ongeveer dezelfde dag al bij onze berkenboom in de voortuin gestaan. Ik keek naar die slanke stam en zijn sierlijke verschijning en dacht; dat ik nooit zelf heb verzonnen dat ik een gedicht over jou kan schrijven. En later toen ik in de uiterwaard liep, vlakbij ons huis, dacht ik hetzelfde bij de knotwilgen. Twee bomen die mij om verschillende redenen aan mijn hart liggen, maar waarvan ik nooit heb ik gedacht; ze zijn geschikt voor dichtregels. Maar dat zijn ze wel. Alle bomen bleken dat te zijn. |
Spijkertje
Als er een ding is wat ik nu geleerd heb over schrijven, over creëren misschien wel in het algemeen, is dat letterlijk alles de moeite waard is om -in mijn geval- een gedicht aan te wijden. Zelfs over het gaatje in je mooie strakke muur waar ooit een spijkertje heeft gezeten. (Ik zeg maar iets onnozels, omdat ik daar nu op dit moment naar kijk). De enige voorwaarde lijkt de mate van je eigen interesse te zijn in het onderwerp. Iets van de buitenwereld trekt je aandacht: het gaatje in je muur, de boom in je tuin, een appeltje, en dan begint het spel met je eigen innerlijk. Wat maakt nou dat juist dit mijn aandacht trekt? Kan ik daarbij komen? Wil ik daarbij komen? Steeds weer ontdekte ik een waarheid als een koe; de wereld om je heen is geen objectief feit, maar een illustratie van je eigen binnenwereld. En wat ik langer wist, maar nu door mijn taak werd bevestigd, is dat ik dus van een kleine wereld ben. Ik ben zeg maar een pimpelmees-poet. Zo’n vogeltje dat in je eigen tuin aan de opgehangen pinda’s peuzelt.
Zijderoute
Ik bewonder mensen die reizen, een rugzak inpakken en vertrekken. Hup, op avontuur. Dat zijn de gierzwaluwen onder ons, de ganzen en de ooievaars met hun innerlijke kompas in een wijde wereld. Ik ben dat niet. Ik blijf het allerliefst dicht bij huis en mijn kompas is rijm. Zonder rijm verdwaal ik in wat ik allemaal aan hoogverheven gedachten wil zeggen. Doe ik alsof ik een adelaar ben met de wereld onder mij, maar dat ben ik niet. Als er een ding is wat ik nu weet door ons boek is dat ik
gedij op eenvoudige taal. Niks ingewikkelds aan. Iedereen zou het zo kunnen zeggen en dat geeft helemaal niet meer. De een is een inheemse knotwilg, de ander een exoot als de Ginkgo die zich via de zijderoute hier gevestigd heeft. Alleen het woord al: de zijderoute. Wat een reis! Maar misschien kan je zeggen dat dit boek mijn eigen zijderoute is geworden. Een groot cadeau. Ik word er blij van. Het kan niet anders denk ik dan, of onze blijheid ( en nu spreek ik ook even voor Heleen) waarmee we dit boek maakten, slaat over op de lezer. En ik zou ook niet gek opkijken als de berk in mijn voortuin best blij met zijn portret zou zijn.
Tot volgende keer! Wilma en Heleen
0 reacties